De Zee

Nu ik bezig ben een digitaliseerstraatje op te zetten voor mijn oude video’s, muziekcassettes en grammofoonplaten moet ik regelmatig denken aan de eerste grammofoonplaten die ik in mijn leven tegenkwam. Waarom ik de oubollige term ‘grammofoonplaten’ gebruik? Omdat het om de 78-toerenplaten ging. Mijn ouders hadden toen namelijk alleen een stapeltje oude, grote, en keiharde schellakplaten (die op dat moment niet eens meer gemaakt werden). Waarvan ik er nog een paar kapot heb gegooid ook nog. Een van de platen die mij het best bij is gebleven was er een uit 1948 van Bob Scholte, een zanger met een karakteristiek licht nasaal stemgeluid. We hadden er één plaat van. Op de A-kant stond ‘De Drie Klokken’, oorspronkelijk van Edith Piaf. Maar de B-kant vond ik veel mooier: De Zee…
YouTube voorvertoningsafbeelding

Iedere maf rijdt in een Daf


1974_Daf_33
Mijn vader kocht zijn eerste auto in 1972. Het zou en moest een DAF 33 zijn, daar was hij al heel lang over uit. Hij had er jaren voor gespaard. Ik zie nog de vijf briefjes van duizend gulden in zijn hand toen hij zij Daf 33 in de kleur Mostana kocht. Het Dafje op de foto is niet dat van mijn vader, maar het heeft wel dezelfde kleur. Hij heeft zich er nooit iets van aangetrokken dat mensen het geen volwaardige auto vonden. Ik ook niet, want een DAF was altijd nog beter dan geen auto. Hij en ik hebben ‘onze’ Dafjes ook zelf onderhouden, niet gehinderd door enige kennis van zaken. Het was technisch zo’n heerlijk eenvoudige auto dat we zelfs onze hand niet hoefden omdraaien voor het compleet vervangen van een motor. Hij is in Dafjes en later in Volvo’s blijven rijden, maar toen de beroemde DAF Variomatic aandrijving van de weg verdween is mijn vader ook maar gestopt met autorijden. Ik was toen al overgestapt op echte auto’s. En zelf onderhouden heb ik daarna nooit meer gedaan.

Open Bak

Tussen 1975 en 2012 was de wekelijkse ‘Open Bak’ in het kleinste Nes-theater De Engelenbak een fenomeen waar je niet om heen kon. De Open Bak was een proefpodium voor iedereen die wat theatreaals uit te proberen had, zowel professionals als amateurs. Geen voorverkoop, wat iedere dinsdagavond weer een lange rij een in de Nes opleverde, want de belangstelling was enorm.  Tot december 2012, want in het nieuwe kunstenplan van de gemeente Amsterdam was geen plaats meer voor de Engelenbak. Na de laatste Open Bak op 18 december 2013 werd het werd stil.

4 mei 2013

4-5-meiIk ben geboren in een tijd dat Nederland volop met de wederopbouw bezig was. Ik heb ook verder nooit iets meegemaakt dat in de verste verte op een oorlog lijkt. Maar hoe ouder ik wordt hoe fanatieker ik niet wil vergeten wat er in en om de tweede wereldoorlog gebeurd is. Zoiets mag nooit meer gebeuren. Mensen moeten leren van hun verleden. Mooi gezegd, terwijl ook nu nog mensen worden vermoord omwille van een of ander vaag Groot Gelijk waaraan mensen het recht ontlenen om de meest gruwelijke dingen te doen.

Vandaag is er in Amsterdam veel te doen rondom de herdenking. Vanavond zal ook de Dam weer volstromen. Maar kleinschaligheid maakt toch nog het meeste indruk. Het Joods Cultureel Kwartier en het Amsterdams 4 en 5 mei Comité organiseren vandaag kleinschalige herdenkingen in Amsterdamse huizen waaruit de joodse bewoners tijdens de Tweede Wereldoorlog zijn weggevoerd.  Mensen vertellen er hun verhaal over vervolging, oorlog, verzet én bevrijding. Op de website van de Open Joodse Huizen 4 en 5 mei 2013 vind je meer informatie.

Ilay den Boer : De Laatste Dans

 van de vorige bewoners

In 2009 maakte theatermaker Ilay Den Boer zijn eerste voorstelling. Het zou de eerste worden in een serie van zes onder de gezamenlijke titel ‘Het beloofde feest’. Met zijn derde voorstelling uit de reeks (Dit is mijn vader) won hij in 2011 de BNG Jonge Theatermakersprijs en met het prijzengeld maakt hij nu zijn Beloofde Feest af.  En een feest is het. We zijn te gast op de bruiloft van Ilay en Bien. Het moet een Joodse bruiloft worden en zijn niet-Joodse vrienden hebben hun uiterste best gedaan om het feest van alle onmisbare rituelen te voorzien. Wij, het publiek, zijn ook gewoon gasten. Vertegenwoordigers van de Israëlische vredesbeweging, vrienden, familie, collega’s. Er wordt gelachen, gedronken, gedanst en gespeeched.

De voorstelling laat niet alleen een uitbundig feest zien. Het brengt ook tegenstellingen boven water. Iedere feestganger heeft niet alleen een andere relatie met het Ilay en Bien maar ook een andere relatie met en een visie op Israël, op de mensen die er wonen, op de mensen in de rest van de wereld. We willen er wel samen een echt feest van maken, maar we kunnen het niet eens worden over hoe we dat moeten bereiken. Het resultaat is een voorstelling die je uit je comfort-zone haalt, maar ook een voorstelling die je raakt. Als toeschouwer en feestganger ga je zonder antwoorden en oplossingen naar huis, maar je hebt wel een geweldige avond gehad. Een absolute aanrader.

Gezien op 25 april 2013 in Theater aan het Spui (Den Haag)

Deze voorstelling is nog tot eind mei 2013 te zien in de Nederlandse Theaters. Zie de speellijst voor data.

Oud

je20bent20pas20oudIk ben al de nodige jaren ingeschreven als woningzoekende in Amsterdam. Niet dat ik geen dak boven hoofd heb, maar ik wil (als iedere Amsterdammer) uiteindelijk graag een gewone huurwoning voor een redelijke prijs in de stad zelf. Dus spit ik al jaren de advertenties van de Amsterdamse corporaties door. Tevergeefs, want met met mijn inschrijfduur kwam ik nooit boven de 100e plaats. Tot ik begin deze maand 55 werd. Opeens kwamen er woningen voorbij waarop ik wel een echte kans maakte. Van de ene dag op de andere kwam ik in aanmerking voor seniorenwoningen.  Als kritische woningzoeker heb ik natuurlijk een heel pakket van redelijke en onredelijke eisen, maar vorige week gebeurde het dan toch dat ik werd uitgenodigd om een woning te bezichtigen. Ik stond op de 4e plaats van de ranglijst. Het leek een prima woning te zijn, mooi gelegen en met prima verbindingen, zowel met auto als met openbaar vervoer. Het ging om een flat, maar daar is op zich niets mis mee. Toen ik bij de ingang aan het wachten was op de vertegenwoordiger van de woningbouwvereniging, zag ik hoe oude mensen, waarvan sommigen de deur niet op eigen kracht open konden krijgen, in en uit gingen. Het ging allemaal heel rustig en ik had het gevoel dat de rollator-duwers net ietsje sneller waren dan de mensen die het zonder wielen moesten stellen.

Tien tips om discussies te winnen

Met dank aan animatieplaatjes.nlJe kent het wel: discussies op hoog niveau waarbij de inzet is wie gelijk krijgt. Het is een spel van winnen en verliezen. De verliezer is niet degene die ongelijk heeft, maar degene die er niet in slaagt de ander(en) te overtuigen. De waarheid speelt daarin een minder grote rol. Met een paar simpele technieken kun je je kansen als overwinnaar behoorlijk vergroten. Maar let op: als je ontmaskerd wordt bij het gebruik ervan, kun je kans op winnen grondig verspelen. Maar dat hoeft niet te gebeuren…

Artikel Muzeumcafe

articleIn de februari-editie van het Hongaarse museumtijdschrift Muzeumcafé staat een artikel van mijn hand over de inzet van informatietechnologie in de Nederlandse museumwereld. Ik kreeg de uitgave pas vorige week in handen. Ik heb de tekst (in het Engels) in november 2011 ingeleverd. Hieronder de tekst zoals ik die heb geschreven.

Tweede kamer wil steun voor de Nederlandse film

De Nederlandse filmindustrie is in de wereld een kleine speler met zo’n 20 films per jaar die mondjesmaat ook in het buitenland getoond worden. Het merendeel van de Nederlandse films worden geheel of (meestal) gedeeltelijk gefinancierd door het Nederlands Filmfonds dat hiervoor 30 miljoen euro per jaar te besteden heeft. De Nederlandse film is goed voor ruim 90 miljoen inkomsten per jaar (Bron: Nederlands Filmfonds).  Het maken van een Nederlandse film kost minimaal 1,2 miljoen en gemiddeld 2,5 miljoen euro.  Hoewel de belangstelling voor de Nederlandse film toeneemt kunnen maar heel weinig films hun productiekosten terugverdienen. Voor investeerders dus niet of nauwelijks interessant. Het geld voor de Nederlandse film komt dus vrijwel helemaal uit subsidies. Het Nederlandse Filmfonds is de grootste subsidiënt maar er zijn meer fondsen. Ook de omroepen stoppen geld in Nederlandse film.

Afscheid van het Theaterinstituut

SouvenirsOp 14 december 2012 ging ik met lood in mijn schoenen naar de afscheidsborrel van TIN. Geen borrel in verband met het vertrek van één of twee collega’s. Het hele Theater Instituut Nederland verdwijnt. Ik kan me goed herinneren dat ik op de TIN website in 2008 een vacature tegenkwam waarvan ik dacht ‘dat is míjn baan, die ga ik pakken!’. Ik kende het instituur al heel lang en was ook al een hele tijd lid. Al tijdens mijn studie gebruikte ik de bibliotheek om meer te weten te komen over de toneelstukken die ik moest lezen voor mijn studie Nederlands. Ik ging met veel plezier naar tentoonstellingen en de filmmiddagen waar oude en nieuwe theaterfilms werden getoond. Ik kwam terecht in een groep bevlogen mensen die met hart en ziel bezig waren om alle aspecten van het theater in Nederland zichtbaar te maken en te houden. Het instituut zat nog in de nasleep van de zoveelste ingrijpende reorganisatie, maar de slagkracht leek er bepaald niet niet minder door geworden. TIN had van de overheid als nationaal sectorinstituut voor theater uitgesproken opdrachten meegekregen, gesteund door de gegarandeerde financiële steun op lange termijn. En het hele instituut ging ervoor. Tot in 2011 het eerste kabinet Rutte in één klap een eind maakte aan alle plannen door de subsidie in één klap naar 0 terug te brengen. Alle bezwaren, protesten en procedures liepen op niets uit. En dus gaat in december 2012 voor TIN het licht uit.

« vorige

Door de site te te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten